Το έχετε άραγε προσέξει ότι τις δυστυχίες μας κατορθώνουμε να τις κάνουμε πίσω, να τις αποδιώχνουμε και να τις απολησμονούμε σε μεγάλο βαθμό;
Την πραγματική ευτυχία όμως δεν την λησμονούμε ποτέ. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ξεχνιέται…
Ένας σοβαρός λόγος για τη θλίψη μας, ακόμη και για την κατάθλιψή μας, είναι όχι μονάχα οι δυστυχίες που υποφέραμε αλλά και οι ευτυχίες που ζήσαμε και χάσαμε, η στέρεη μνήμη τους που από τότε σκληρά μετράει τα επόμενα και συγκρίνει.
Παραμένουν εκεί, κριτήριο, άλγος νόστου, αφορμή για χαρά και μελαγχολία. Χαρά επειδή μας δόθηκαν, μελαγχολία επειδή έφυγαν και δεν τις ζούμε πια, σύνορο και φάρος για το πού μπορούμε να φτάσουμε.
Πώς θα μπορούσαμε να ζούμε….
Αν το καταφέρουμε, αν μας τύχει, αν το αξιωθούμε.
Μάρω Βαμβουνάκη, Κυριακή Απόγευμα στη Βιέννη, σελ. 176
